Onder de kastanjeboom

We waren op vakantie in Maison d’Architecte. Het is een prachtig huis, gebouwd in uit stenen typisch voor de Condroz, maar met een atypische raampartij en een typische architectenindeling. Er wonen vogels en een hele kolonie vleermuizen in de gevel, het gras staat lang naast het terras waarop de zon de tegels bakt. De stevige kastanjeboom biedt schaduw aan mens en muggen gelijk. Na twee dagen konden we concluderen dat het prachtig is, maar niet super goed onderhouden. Bij tijden proest het water uit de kraan, er zijn flink wat kapotte lampen en de wifi kan het EK voetbal niet aan.

Voor mij was het perfect.

Terwijl ik lees en Jasper flarden van het EK probeert mee te pikken, baant Rikkie paden door het lange gras. We volgen hem aan de vlag van zijn pluimstaart en de wolken stuifmeel die hij overal de lucht in jaagt waar hij passeert. Twee soorten medicatie slagen er net in het explosieve hooikoortsseizoen van 2021 draaglijk te maken.

We leven een week lang als gepensioneerden. Opstaan rond 7 uur, langzaam uit bed klimmen, wandelen in de voormiddag wanneer het relatief koel is. Na de wandeling lunchen we op het terras en dutten we een paar uur. Daarna zeggen we dat we niet zo lang hadden mogen dutten en drinken we koffie. Na 16u. Best wild voor ons.

Ik was de slaap van mijn gezicht en wissel de rest van de dag tussen boek en tijdschriften, schrijven en koken, zweten en denken. Jasper en Rikkie maken een avondwandeling en ik overweeg om mee te gaan, maar ik doe het niet.

Eén ding verandert niet op vakantie: ik moet af en toe alleen zijn. Al is het maar dat uurtje, dat er vaak twee wordt. Verleid door nieuwe paden, modderpoelen en de roep van buizerds blijven ze vaak langer weg dan gepland.

Als ik toch binnen lees, zet ik het raam in de woonkamer open en ga op de trap zitten. Daar waait de zoete geur van vlierbloesem binnen. Ik zie bladluizen op de steeltjes en mieren die de boom aflopen om hen te melken.

Niet alle schermen zijn bezet, dus voor we naar huis vertrekken, kan ik nog bloesems plukken om thuis siroop en confituur van te maken. Gebotteld kan ik nog een jaar van de geur ons verlof genieten. Ik vraag me nu al af welke herinneringen dat in mij gaat losmaken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: